ในภาษาอังกฤษ คำคุณศัพท์ที่ใช้อธิบายความ ‘ดี’ มีสามลำดับด้วยกันคือ

Good (ดี) Better (ดีกว่า) Best (ดีที่สุด) 

ถ้าเรามองกันผิวเผินแบบให้พอผ่านตา เราก็คงตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า Best – ดีที่สุด คือลำดับขั้นที่สูงที่สุดแล้ว และเป็นสิ่งที่ใครๆก็ใฝ่ฝันที่จะไปถึงจุดนั้นให้ได้

แต่บางที ‘ดีที่สุด’ ก็ไม่ได้ดีที่สุดเสมอไป

สมมติว่าเรากำลังถูกไล่ล่าโดยหมีตัวนึงในป่า โดยเฉลี่ยแล้ว เจ้าหมีจะวิ่งได้ประมาณ 48-64 กิโลเมตร/ชั่วโมง

ในขณะที่ยูเซน โบลต์ มนุษย์ที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกยังวิ่งได้แค่ประมาณ 19-23 กิโลเมตร/ชั่วโมงเท่านั้น

แปลว่าถ้าเจ้าหมีตัดสินใจที่จะวิ่งไล่จับพวกเรากิน แม้กระทั่งคนที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกก็ยังหนีไม่พ้นอยู่ดี แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะหนีเจ้าหมีตัวนี้ไม่ได้นะ เพราะการที่จะรักษาชีวิตของเราให้อยู่รอดปลอดภัยนั้นง่ายมาก เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่วิ่งเร็วที่สุดในโลก เราก็แค่วิ่งให้เร็วกว่าคนที่อยู่ข้างหลังเราก็พอแล้ว

การที่เราคิดว่าบางสิ่งบางอย่างนั้นคือ ‘ที่สุด’ แล้ว ก็เป็นเหมือนยาพิษจำพวกหนึ่ง ยาพิษที่ทำให้เราเฉื่อยแฉะ เลิกพยายาม เลิกพัฒนา และก็จะถูกเจ้าหมีจับกินในที่สุด

เปลี่ยนจากกินคนเป็นกินแซลมอนละกัน งั่มๆ

แต่การพยายามเพื่อสิ่งที่ ‘ดีกว่า’ คือการคิดอยู่เสมอว่าจะวิ่ง จะลัดเลาะอย่างไรเพื่อนำคนที่แซงอยู่ข้างหน้าให้ได้ แปลว่าเราก็จะมีความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาไปอยู่เรื่อยๆ และไม่จมปลักอยู่กับที่ และสุดท้ายแล้วเราก็จะไม่ถูกจับกินนั่นเอง

ความคิดที่มุ่งหวังสิ่งที่ ‘ดีกว่า’ คือการยอมรับในข้อดีและข้อเสียของตัวเอง เข้าใจว่ามีสิ่งที่ยังต้องปรับปรุง และรู้ถึงความจำเป็นที่จะต้องทำมันให้ได้

เวลาเราที่เราวิ่ง ถนนที่ว่างเปล่าข้างหน้าอาจไม่ได้แปลว่าเราวิ่งเร็วที่สุด แต่อาจจะหมายถึงว่าคนอื่นเขาวิ่งกันไปไกลมากจนเรามองไม่เห็นแล้ว หรือไม่เขาก็เข้าเส้นชัยกันไปหมดแล้วนั่นเองค่ะ.

ที่มา / ภาพประกอบ

Comments

comments